رژیم غذایی در صورت ابتلا به آبله میمون

آبله میمون

به گفته سازمان جهانی بهداشت، آبله میمون یک عفونت ویروسی است که علائمی شبیه آنفولانزا دارد. از علائم این بیماری می‌توان به تب و درد بدن همراه با ضایعات پوستی برجسته که می­تواند خارش هم باشد، اشاره کرد. هر فرد ممکن است در اثر تماس نزدیک یا طولانی مدت با حیوان یا انسان آلوده به این بیماری، مبتلا شود.

این بیماری ارتباط نزدیکی با ویروسی دارد که باعث آبله در انسان می­شود، اما بیماری حاصل از آن شدت کمتری دارد و اکثر افراد در عرض چند هفته بدون درمان بهبود می­یابند. با این حال، می­تواند کشنده هم باشد.

آبله میمون در ایران

به گزارش پایگاه داده‌ای که توسط محققان دانشگاه آکسفورد و دانشکده پزشکی هاروارد گردآوری شده است، عفونت این آبله در سراسر جهان در حال گسترش است و تاکنون 62 مورد تأیید شده و 55 مورد مشکوک گزارش شده است. این آبله تاکنون در ۲۰ کشور شناسایی شده است. این بیماری تا همسایگی ایران و به امارات هم رسیده است.

در ایران نیز موارد مشکوک به ابتلا در حال بررسی هستند اما تا به این لحظه هیچ موردی از این بیماری در کشور شناسایی نشده است.

آیا باید نگران این نوع آبله باشیم؟

در حالی که هیچ واکسن مشخص و گسترده‌ای برای خود آبله میمون وجود ندارد، اما، می‌توان از واکسن‌های طراحی شده برای جلوگیری از آبله، برای کنترل شیوع این بیماری استفاده کرد. در حالی که خطر برای افراد جامعه بسیار کم است، سازمان جهانی بهداشت نگران است که مردم ممکن است ناآگاهانه آن را از طریق تماس با دیگران گسترش دهند، زیرا موارد خفیف‌تر ممکن است شناسایی نشده باشند.

همچنین ممکن است افراد جوان‌تری که در برابر آبلۀ بسیار کشنده‌تر که در اواخر دهه 1970 از سرتاسر جهان ریشه‌کن شد واکسینه نشده‌اند، بیشتر مستعد ابتلا به این نوع آبله باشند.

خطر کلی ابتلا به این آبله هنوز برای عموم مردم کم است، اما در صورت مشاهده بثورات پوستی جدید در هر نقطه از بدن فوراً به پزشک مراجعه کند. این بثورات معمولاً در چندین مرحله پیشرفت می‌کنند. ابتدا مانند لکه‌های پوستی، سپس برآمدگی‌های برجسته، پس از آن به شکل تاول و در نهایت جوش‌های بزرگ ظاهر می­شوند.

رژیم غذایی هنگام ابتلا به آبله میمون

لازم است هنگام ابتلا به این ویروس مواد غذایی مصرف شود تا دوره بیماری کوتاه شده و فرد قوای جسمی خود را از دست ندهد، در ادامه مقاله به مواردی از این دست اشاره می­کنیم.

مواد غذایی محرک و هیستامین­زا نخورید. انواع آجیل­ها، تخمه­ها، پیاز، توت فرنگی، شکلات، کافئین و هر ماده غذایی که به تجربه فرد برای او حساسیت­زا باشد می­تواند در دوره بیماری محرک باشد و باعث اذیت فرد مبتلا بشود.

هنگام ابتلا به این بیماری بدن به شدت دچار کم آبی می­شود؛ بنابراین جلوگیری از کم آبی در طول آبله میمون بسیار مهم است، بنابراین مصرف آب و مایعات باید بالاتر برود پس سعی کنید آب، آب نارگیل یا شربت‌های خانگی تهیه کنید.

هنگام ابتلا به آبله میمون پوست دچار ضایعات پوستی تاول مانند می­شود، این ضایعات پوستی اغلب تمام بدن بیمار را پوشانده و حتی ممکن است در دهان، مقعد یا حتی داخل گوش نیز ایجاد شوند؛ ضایعات به صورت دانه‌های کوچک ظاهرشده و خیلی سریع به تاول‌های کوچک خارش دار تبدیل می‌شوند، بنابراین مصرف غذاهایی که حاوی ویتامین آ و ث هستند، مثل فلفل‌دلمه‌ای، هویج، اسفناج، گوجه فرنگی (به شرطی که فرد به آن حساسیت نداشته باشد) و لیمو ترش چه به صورت خام در سالاد و چه به صورت پخته در سوپ، به سلامت پوست کمک می­کنند.

مصرف خوراکی­های شور، تند و اسیدی می­توانند محرک باشند و از طرفی غذا­های شور باعث از دست دادن آب بدن می­شوند. مصرف غذاهای التهاب­زا باید محدود شود مثل غذاهای سرخ­شده، چرب، فست­فود، پرادویه و غذاهای پر از قند و شکر و شیرینی.

مصرف غذاهایی که به کاهش التهاب کمک کنند ضروری است مثل: اسیدهای چرب امگا 3 که منبع حیوانی آن ماهی­های چرب مثل سالمون و منابع گیاهی آن دانه چیا، شاهدانه، دانه کتان، گردو، لوبیا و سویا سبز، لوبیا قرمز، روغن کلزا و روغن سویا است.

نتیجه‌گیری

تحقیقات در مورد این بیماری ادامه دارد در حال حاضر، هیچ درمان مطمئن و اثبات شده‌ای برای عفونت ویروس آبله میمون وجود ندارد بنابراین بهترین راه، مصرف مواد غذایی سالم و مایعات است تا بتوان دوره بهبود این بیماری را کوتاه‌تر کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.